Het eerste wat ik er van wil zeggen is dat ik al mijn leven lang bezig ben met ziekte, genezen etc. en ergens is het ook nog steeds een mysterie. Het hoort ergens bij de mysteries van het leven zoals "waarom zijn we hier op aarde, waartoe dient het, waar leidt het toe, waar leidt het toe en wie zijn wij mensen eigenlijk". Kortom de ultieme vraag van iedere mens: wie ben ik?

Ik zou zelf willen zeggen dat het lijkt op het waaien van de wind. Je ziet het niet maar het effect is duidelijk. Zo ook met ziekte: je ziet symptomen en klachten en die heten de ziekte. Maar zoals bladeren die bewegen zijn ook klachten beweging van iets wat we niet zo maar zien.

We gaan proberen gaande weg wat dieper in de materie van ziekte en genezing in te duiken. Vervolgens halen we daar de homeopathie bij en zijn twee pijlers: de similiaregel en het gepotentiëerde medicijn.

Laat ik eerst iets doen wat we op het aller eerste begin van de opleiding ook moesten doen: zie is onder ogen waar je het meeste last van hebt, waar je mee worstelt etc. en zeg dan:Okay, hier ligt ook eens je grootste talent.

Wat uitspraken:
Ziekte is lastig. Je wil gezond zijn.
Ziekte is vervelend. Je wil verder met je leven.
Boek: Ziekte als kans en lot.(Dethlefsen)
Ziekte overkomt je. Het heeft geen verband met je, staat buiten je.
Ziekte is een kans. Misschien geeft ziekte wel een aanzet tot iets.
Boek: Ziekte lastig maar gezond (Jaap Huibers)
Veel van wat we ziekte noemen, is het genezingsproces. Die tot een oplossing leidt (acute ziekten) of chronisch wordt (chronische ziekten). Ziekte in het chronische proces is de beste balans die het lichaam kan maken.
Altijd is kortjakje ziek, midden in de week maar zondags niet.
Het zit tussen de oren.
Placebo effecten.

Laten we eens dieper ingaan op hoe je zoal tegen ziekte aan kunt kijken.

Ziekte als slijtage
De mens slijt. Hierin beschouw je de mens als een machine. Soms moet je iets vervangen. Op zich wel een redelijke visie. Maar toch is er in de mens ook een non stop regeneratie proces gaande. Iedere 7 jaar is iedere cel vervangen en nieuw. En dat geldt dan vooral voor zenuwweefsel. Bijvoorbeeld iedere 3 dagen is het darmslijmvlies vernieuwd. Het herstel vermogen is enorm.
Het volgende verhaaltje schept ook wat problemen:
Een oude vrouw komt bij de dokter met een zere rechter knie. Och zegt de dokter nadat hij gekeken heeft geruststellend:"oh, mevrouw, het is wat slijtage". Zegt die vrouw: "dat kunt u nu wel zeggen maar die linker knie is even oud en die heeft niets!" De diagnose zegt dus eigenlijk niet zo veel. Het is logischer af te vragen waarom het regeneratie vermogen tekort schiet bv juist bij die rechter knie en niet bij haar linker, of er voet etc.
Ziekte als bedreiging
Het centrale idee is hier dat ziekte van buiten komt en waar je tegen moet vechten. Bacteriën, virussen, schimmels etc. Er gaat iets niet goed. Iets valt je aan. De vijand komt van buiten en moet bestreden worden. Ergens lijkt dit ook wel zo. Maar bacteriën leven ook volop in symbiose in de mens. Ook veel ziekmakende bacteriën. Bv candida hebben we allemaal in ons bloed maar krijgt geen kans van onze afweer. We zijn eigenlijk non stop in aanraking met bacteriën die ziekmakend kunnen zijn, maar ons afweer lost dat gewoon op. Zo ook met kankercellen. Er zijn non stop kankercellen en die worden non-stop opgeruimd.
Bacteriën zijn dus ook volop nuttig. En het is niet de bacterie maar de afweer die het niet red.
In deze visie ligt ook een relatie met de evolutie theorie en the survival of the fittest. Vechten, bestrijden etc staan centraal.
Je kunt hier ook een kantekening plaatsen in het licht van Jung en zijn archetype van de schaduw. Jung noemt het negatieve deel in de psyche in de mens zijn schaduw. Veel mensen hebben de neiging dit deel te verdringen en onbewust te maken. Daarna kan er projectie optreden, het negatieve wordt in de buitenwereld geprojecteerd en lijkt niet meer te bestaan in de mens. Dit lijkt ergens ook wat te spelen in deze kijk op ziekte. We projecteren de schuld van de ziekte op de bacterie, virus, die ander etc. En neigen daarbij het vooral niet te zien als iets in ons.
Ziekte als ontstaanstoestand
Een situatie heeft je innerlijk geraakt en je reageert hierop. Dit is een adequate reactie. Maar als die reactie blijft bestaan ook al is de situatie niet meer dan wordt het pathologisch. Ziekte is in deze visie een adequate reactie maar op een verkeerd moment en plaats.
Ziekte als talent of strategie
Lijkt wat op de vorige. Je manier van aanpassen en overleven wordt een talent. Hier wordt je goed in. Maar is ook eenzijdig. De pathologie is vaak eenzijdigheid: je kunt niet anders meer als……helpen, aardig zijn, conflicten vermijden etc.
Daniel Oftman schrijft hier ook over: Je talent is ook je grootste valkuil.
Ziekte als illusie
Je centrale waan. Ligt in het verlengde van 'ziekte als ontstaanstoestand'.
Ziekte als verleiding
Ziektewinst. Manipuleren met ziekte. Heeft ook een vertrouwdheid.
Ziekte als bescherming
Bv afleidingsmanoeuvre: hard werken etc. Bij de behandeling lijkt dan de onderliggende klacht vrij te komen en lijken de klachten te verergeren.
Ziekte als symboliek
In spreekwoorden komt dit terug. Stijfkop, galspuwen, iets op de maag hebben, in de broek doen van angst etc. In feite is dit de materiele vertaling van het lichaam van wat er speelt. Ziekte wil je wat laten zien???
Ziekte als cultuurverschijnsel
Een man mag niet huilen etc. Elke cultuur heeft zijn eigen normen en waarden en bijbehorende ziekten
Ziekte als creatie
We creëren onze eigen werkelijkheid en projecteren die op de omringende wereld en in ons zelf. Hierbij zijn dus de omstandigheden niet meer de oorzaak maar deze ligt in de mens zelf. De verantwoordelijkheid komt helemaal terug te liggen bij de mens zelf. En vanhier uit ligt dus de oplossing van ieder probleem in de mens zelf. Het niveau van ontstaan en oplossen van ziekte ligt hiermee in de mens zelf.  Oftewel hoe de omstandigheid ook is: het is hoe jij er tegen aan kijkt.

Er ligt een glijdende schaal in deze zienswijzen: van geheel buiten jezelf tot geheel in jezelf. Schuld: de ander is de schuld tot ik ben zelf de schuld.

Laten we nu eens naar de homeopathie gaan.
Voor Hahnemann was ziekte een ontstemming van het levensbeginsel de dynamus genaamd. Daar ligt voor hem de oorzaak van de ziekte. Op spiritueel, energetisch niveau. Hij filosofeert daar niet over verder. De verstoring levert klachten, symptomen op. En geeft een beeld. De verstoring is het waaien van de wind, de symptomen zijn de bladeren. Door nu een middel te geven wat bij gezonde mensen ook zulke verschijnselen geeft en dit diep verdunt, dus als energie, kun je een genezende prikkel aan het zelfgenezendvermogen geven.
Twee dingen zijn hier opvallend: de middelen moeten energetisch zijn, en volgens de similiawet.
Gepotentiëerde middelen: energetisch want de oorzaak is energetisch.
Similiawet: de symptomen zijn een uitdrukking van het zelfgenezendvermogen (dynamus) die of heftig of niet oplossend is. Het is alsof het zelfgenezendvermogen steeds op dezelfde manier vastloopt, dezelfde illusie, waan etc.

In de homeopathie ga je ervan uit dat het zelfgenezendvermogen dus in de war is. Die leeft in een illusie. Genezen is de verdraaiing, illusie in het zelfgenezendvermogen oplossen. Want eigenlijk kan het zelfgenezendvermogen toch alles oplossen?!

De illusie is de verdraaiing van de werkelijkheid.

De werkelijkheid is dat we al heel zijn. Illusies trekken ons daar uit.